Уладзя Лагун

Як чалавеку, у якога пяць год вышэйшай адукацыі прайшлі ў шматгадзіннай працу ў нацыяналцы, мне нават крыху сорамна, наколькі я не цаніла камфортныя ўмовы акадэмічнай працы. Тым больш, што многія зрабілі ўнёсак ў яе з сваіх невялікіх заробкаў. Зараз жа ўсе мае кампліменты – ёй.


У дадатак да гістарычнай і турыстычнай прывабнасці, Талін вельмі прыемны горад для жыцця і навучання. Студэнты могуць атрымаць пэўную колькасць стыпендый, а аспіранты – навучацца бескаштоўна. Канешне, Талін толькі другі па адукацыйнай важнасці горад Эстоніі і далёка не першы ў міжнародных рэйтынгах, але ён здаецца перпектыўным напрамкаў для дызайнераў рознага густу і для тых, хто хоча паспрабаваць нешта мадэрновае і незвычайнае.


За два гады не станеш прафесіяналам толькі праз лекцыі і дыскусіі на семінарах, але пісаць магістарскую трэба, таму, звярнуўшыся да любімага спосабу навучання праз дзеянне, я запакавала невялікі заплечнік і паспяшался паўтарыць вядомае падарожжа “З Пецярбурга ў Маскву”.


З серыі “пайшла па хлеб – купіла шубу”: я садзілася пісаць чарговую старонку свайго блогу і нават не ведала, што праз паўгадзіны буду скакаць польку пад “Песняроў” у інтэрнаце.
Але пакуль думала над фармуліроўкамі, успомніліся ўжо чорна-белыя дзіцячыя гады, калі праз ідэю “ўсебаковага развіцця дзіцяці” я трапіла ў групу беларускага народнага танцу Сяргея Вячоркі. Хадзіла я туды не больш за год, але дагэтуль помню тоўстыя чырвоныя шкарпэткі, звязаныя бабуляй замест дэфіцытных чэшак, і пяць-шэсць рухаў полькі.
Карацей, проста так гэтыя ўспаміны скончыцца не маглі, таму ў выніку маем з’ехаўшых з глузду суседзяў (гэта было громка!), лыткі, якія мне адпомсцяць заўтра і цудоўны настрой.


Школа на гэты раз вялізарная: 80 чалавек з усіх краін Усходняга Партнёрства і Расіі прыехалі вырашаць, што рабіць з гэтым кутком свету, пакуль за нас не вырашылі іншыя. І не проста таму, что мы – гэта будучыня нашых краін. Не мы адны, і не толькі будучыня. Многа што вырашае сённяшні дзень, той самы, падчас якога мы носімся па калядных маркетах і купляем мандарынкі на навагодні стол. Таму сёння мы ў Вільні.


Маладыя спецыялісты-авантурысты наведалі Берлін у канцы лістапада, каб не толькі паглядзець, як на Еўропу спускаецца Раство, і папіць глінтвейну на Alexanderplatz, але і расказаць нямецкім палітычным функцыянерам, чым жыве Беларусь без сядых скроняў.


Навошта беларусы едуць у Вільню? – пытанне камічнае і простае, бо кожны ведае на яго як мінімум тры варыянты адказу. Але наш выпадак – выключэнне: мы ехалі не за рэчамі ці кавай, а для сустрэч. Сустрэч з тымі, хто навучыць нас новым падыходам да разумення эканомікі, палітычнага свету і саміх сябе, да сваёй будучыні – асабістай і грамадзянскай.


Год таму Ўладзя паступіла на новую англамоўную праграму Вышэйшай школы Эканомікі ў Санкт-Пецярбургу і з захапленнем дзялілася сваімі ўражаннямі ад тамтэйшай вучобы. Што яна думае пра свой крок, калі за спінай засталося два семестры, – у гэтым допісе.


“Што не так?” – пытаюць тыя, хто, начытаўшыся водгукаў пра Вышэйшую школу эканомікі, чуюць такія звесткі. Першае “не так” пачынаецца з арганізацыі: маладая і не вельмі, мабыць, з-за сваёй невядомасці, праграма прытуліла ўсіх, хто прыйшоў – ад носьбіта ангельскай мовы, гісторыка-амерыканца, да дзяўчат з узроўнем А2 па моўным тэсце і адукацыяй ў філасофіі.