Блог

Ужо не раз мы ў сваіх артыкулах дзяліліся з вамі спасылкамі на тыя ці іншыя прамовы TED – міжнародную ініцыятыву, якая выступае за распаўсюд ідэяў, ведаў і свабодны доступ да іх. Мы пісалі, але самі не былі, і вось нарэшце давялося – ў чэрвені адбылася чарговая канферэндыя #TEDxMahilow, на якую мы былі шчаслівыя адправіцца камандай.


Дзесьці паўгады таму я ўжо пісала пра “School of Excellency” – унікальны праект, арганізаваны фундацыяй Конрада Адэнаўэра дзеля таго, каб моладзь з розных краін Усходняга Партнёрства і Расіі не згубіла сябе ў чарадзе медыйна-прапагандысцкіх выбухаў, а знайшла магчымасць супрацоўніцтва ў барацьбе за агульныя чалавечыя каштоўнасці.


Убачыўшы навiну пра стыпендыю эстонскага Мiнiстэрства замежных спраў на навучанне ў летняй школе Тарту па курсе “Юрый Лотман i семiотыка культуры”, спачатку не была ўпэўнена, цi варта яно таго. Я ж не семiотык i не фiлосаф, а ўсе мае веды ў гэтай галiне абмяжоўваюцца цiкавасцю да знакавых сiстэм, што выкарыстоўваюцца ў рэкламе, маркетынгу, дызайне. Але цiкаўнасць узяла верх, i Тарту стаў мэтай адукацыйнага падарожжа.


У жніўні мінулага года я прыехала ў Грэнобль, цэнтральны горад французскіх Альпаў. Толькі адтуль можна было даехаць да невялікай вескі ў гарах, дзе цэлы месяц я збіралася працаваць валанцёрам. Я накіроўвалася ў гатэльны комплекс пры саборы, куды з усяго свету з’язджаюцца паломнікі, не ведаючы, кім буду працаваць. І ўвогуле: што чатыры тыдні можна рабіць у гарах? Але ўжо з першых момантаў у Грэноблі я была ўпэўнена, што паездка ў ла Салет – гэта добрая ідэя.


Пасля васьмі месяцаў, што я правяла ў Эквадоры з праграмай Global Citizen Year, прыемна было вярнуцца дадому і знайсці камфорт у добра знаёмых рэчах – кнігах Бахарэвіча, снезе ў траўні, нязменнасці праспекту Незалежнасці. І ўсё ж не сумаваць па Эквадоры пакуль не атрымоўваецца. А таму ніжэй, паддаўшыся сентыментальнаму настрою, я склала спіс рэчаў, якіх мне будзе не хапаць у беларускіх рэаліях.


Праца трэнера патрабуе шмат увагі да дэталяў. Але некаторыя дэталі такія невялікія (аднак ад гэтага не менш важныя) альбо такія звыклыя, што іх наўрад ці заўважыш сам. Як трэба ставіць ногі, калі выступаеш перад аўдыторыяй? Праўду кажучы, паняцця не маю. Дакладней кажучы, не мела, бо на трэнінгу трэнераў “It’s up to me 4”, арганізаванага НГА NaturKultur у партнёрстве з ГА «Цэнтр «Трэці Сектар» у межах праграмы “Эразмус плюс”, кожны з трэнераў-удзельнікаў атрымаў асабістыя рэкамендацыі. Таксама нам расказалі шмат невялікіх і вялікіх “сакрэтаў” трэнерскага майстэрства. Некаторымі з якіх я хачу падзяліцца з вамі.


Як чалавеку, у якога пяць год вышэйшай адукацыі прайшлі ў шматгадзіннай працу ў нацыяналцы, мне нават крыху сорамна, наколькі я не цаніла камфортныя ўмовы акадэмічнай працы. Тым больш, што многія зрабілі ўнёсак ў яе з сваіх невялікіх заробкаў. Зараз жа ўсе мае кампліменты – ёй.


Erasmus+ крочыць па краіне, завітвае ў розныя ўніверсітэты Беларусі і дае магчымасць (пакуль што) дзясяткам студэнтаў ездзіць па свеце і спрабаваць на смак адукацыю розных краін. Уражаннямі навучання па праграме ў турэцкім METU дзеліцца Ксенія Васільева.


Даша Давідоўская, якая вучыцца ў каледжы UWC у Маастрыхце (Нідэрланды), дзеліцца сваімі першымі яскравымі ўражаннямі.