Блог

Кацярына Гладкая – адна з навучэнак курсу “Адукуй сябе пра Еўропу”, дзеліцца сваімі знаходкамі і назіраннямі пра важныя моманты гісторыі Еўрасаюза.


У дадатак да гістарычнай і турыстычнай прывабнасці, Талін вельмі прыемны горад для жыцця і навучання. Студэнты могуць атрымаць пэўную колькасць стыпендый, а аспіранты – навучацца бескаштоўна. Канешне, Талін толькі другі па адукацыйнай важнасці горад Эстоніі і далёка не першы ў міжнародных рэйтынгах, але ён здаецца перпектыўным напрамкаў для дызайнераў рознага густу і для тых, хто хоча паспрабаваць нешта мадэрновае і незвычайнае.


За два гады не станеш прафесіяналам толькі праз лекцыі і дыскусіі на семінарах, але пісаць магістарскую трэба, таму, звярнуўшыся да любімага спосабу навучання праз дзеянне, я запакавала невялікі заплечнік і паспяшался паўтарыць вядомае падарожжа “З Пецярбурга ў Маскву”.


Сёння ў Мінску адкрылася 15-я Міжнародная выстава “Адукацыя і кар’ера”. Пад адным дахам Палацу спорту яна сабрала дзясяткі ўніверсітэтаў і каледжаў, якія ў лепшым свеце прэзентуюць свае праграмы і магчымасці. Adukacyja.info адной з першых пабывала на выставе і пазнаёмілася з самымі цікавымі экспанентамі. Раім гэта зрабіць і вам!


Ужо трэці год у межах «Культуры і крэатыўнасці» ладзіцца мноства майстар-класаў, трэнінгаў, розных нефармальных сустрэч. Адрасаваныя яны ў першыя чаргу мэнэджарам культуры, культурным журналістам, бізнэсоўцам з гэтай сферы, якія жадаюць падвышаць свой прафесійны ўзровень. Але ёсць сярод гэтай разнастайнасці адзін «слот», які варта было б паспрабаваць кожнаму, — анлайн-курсы. Шчыра прызнацца, самыя лёгкія, які мне калі-небудзь даводзілася праходзіць.


Гісторыя Глеба Міхайлоўскага, бадай, хутчэй выключэнне з правіла, чым тыповы прыклад. Аднак самае галоўнае, што я адзначыла для сябе пасля нашай гутаркі, – калі ты марыш пра нешта, ты напалову ўжо можаш.


З серыі “пайшла па хлеб – купіла шубу”: я садзілася пісаць чарговую старонку свайго блогу і нават не ведала, што праз паўгадзіны буду скакаць польку пад “Песняроў” у інтэрнаце.
Але пакуль думала над фармуліроўкамі, успомніліся ўжо чорна-белыя дзіцячыя гады, калі праз ідэю “ўсебаковага развіцця дзіцяці” я трапіла ў групу беларускага народнага танцу Сяргея Вячоркі. Хадзіла я туды не больш за год, але дагэтуль помню тоўстыя чырвоныя шкарпэткі, звязаныя бабуляй замест дэфіцытных чэшак, і пяць-шэсць рухаў полькі.
Карацей, проста так гэтыя ўспаміны скончыцца не маглі, таму ў выніку маем з’ехаўшых з глузду суседзяў (гэта было громка!), лыткі, якія мне адпомсцяць заўтра і цудоўны настрой.


Ідэя паступаць за мяжу ўпершыню з’явілася ў маей “Дэкларацыі мары” прыкладна ў 2014 годзе. Здаецца, яна трапіла ў гэты спіс дзякуючы ўплыву майго тагачаснага сябра. Не магу сказаць, што я бяздумна паддаюся ўплывы кожнага, хто з’яўляецца ў жыцці, але хлопцы чамусьці заўсёды пакідалі і пакідаюць адбітак на маім шляху, і, дякуй богу, гэта заўсёды змяняе жыццё да лепшага:). […]


13 гадоў збольш плённага навучання, тры атэстаты, але толькі сёлета я нарэшце атрымала пасведчанне аб сярэдняй адукацыі. Зараз я ўдзельнічаю ў праграме Global Citizen Year, якая дазваляе маладым людзям з розных куткоў свету цягам году жыць і працаваць у адной з чатырох краін – Эквадоры, Індыі, Сенегале ці Бразіліі.