Нататкі з Эразмусу ў Познані: Coraz blizej swieta, падарожжа кожных два тыдні, новыя перспектывы


Прывітанне!

Гэтыя нататкі я пішу за колькі дзён да Божага Нараджэння. Цяжка ўявіць, але я ўжо тры месяцы ў Познані. Падаецца, што толькі тыдзень таму прыехала – разгубленая, але вельмі задаволеная. За гэты месяц я паспела шмат павандраваць, cпазнаць Нямеччыну і пакаштаваць глінтвейну на старажытным кірмашы.

Вучоба

Заняткі сапраўды цікавыя. Узровень выкладання тут значна вышэйшы. Да студэнтаў ставяцца з павагай – хочацца ў адказ ставіцца так сама. Планую ў лютым узяць дадатковыя курсы нямецкай – адчуваю, што магу вывучыць больш. Таксама на наступны семестр наглядзела некалькі цікавых курсаў па ангельскай мове. Напрыклад, як вам назва “Прэзентацыі па-ангельску з высокім гумарам”? У апісанні курсу значыцца, што пасля сканчэння студэнт будзе здольны праводзіць прэзентацыі так, каб ніхто не сумаваў.

Таксама з наступанага семестру пачнецца практычны курс падводнага турызму, то бок дайвінг! Вельмі і вельмі чакаю, бо гэта мая мара яшчэ з дзяцінства.

IMG_1209

Буду ўпершыню пісаць эсэ… Пакуль святы не скончацца, нават не буду думаць пра гэта. Жадаю зрабіць яго, як трэба: усё навокал натхняе на тое, каб атрымалася. Трэба яшчэ багата прачытаць па ангельскай літаратуры. Трохі цяжкавата, але важна пераадольваць сябе.

З незвычайнага. Рабіла прэзентацыю па падводным турызме. Апынулася, што ў Беларусі ёсць шмат месцаў, дзе можна паплаваць з аквалангам! Яшчэ неабходна было крыху распавесці пра сваю краіну. Шчыра кажучы, вопыт у гэтым ужо такі, што магу зымправізаваць прэзентацыю без аніякай падрыхтоўкі.

Настаўніцкая практыка

Усе мае прыгоды пачынаюцца са слоў: “Чаму б і не?” Вось так было і з настаўніцкай практыкай.

Спачатку я не вельмі хацела. Нават болей – адмовілася. Але потым выпадкова трапіла туды. Вырашыла – гэта іншая краіна, іншыя людзі, умовы. Калі я змагу яшчэ прайсці практыку ў польскай школе?

Усе пачалося з ліста ад нашага каардынатара, пана Якуба. Ён даслаў яго расклад і папрасіў прывезці паперу з універсітэта (пра яе я распавядала у мінулай частцы).

IMG_1473

Першы дзень практыкі быў запамінальны. Памятаю, калі падыходзіла да школы, дзе мы мусілі праходзіць практыку, узнікла думка: “Назад шляху няма. Трэба сябе пераадольваць”. Адчыніліся дзверы – і я апынуліся ў іншым вымярэнні.

Цёпла, утульна. Ва усіх пакоях праектары і кампутары, якімі карыстаюцца не час ад часу, а кожныя заняткі. І самі студэнты – школьнікамі я не магу іх назваць – вельмі сур’ёзныя, але часам такія дзеткі:) Успомніліся часы свайго 11 класа, усе было трохі інакш.

Што мы там рабілі?

Назіралі.

Спачатку на нас звярталі шмат увагі. З’явіліся тут, з усходу, штосьці крэмзаюць у нататнічках… Але потым прызвычаіліся.

І мы таксама. Запісала шмат цікавых рэчаў, спадзяюся, што гэта ўсе спатрэбіцца для маёй практыкі дома. Напрыклад, тут лічыцца нармальным выкарыстоўваць музычныя творы, відэа з Ютубу як прыклады. Наша практыка была па панядзелках і пятніцах. У пятніцу звычайна напрыканцы ўроку пан Якуб ладзіў нешта вясёленькае – спявалі разам ці вывучалі ідыёмы, то бок трохі разгружалі мозг.

Але нас чакала яшчэ і прэзентацыя пра сваю краіну. Разам з Кацяй доўга праседзелі над ёю, імкнуліся зрабіць даклад нагодай для пытанняў. Вядома, уключылі пытанні, які  “набалелі” (патлумачылі, што мы Беларусь, а не Белараша).  Спачатку рабілі рэфлексію: хто што ведае пра Беларусь? У асноўным адказы – сусед на Ўсходзе, сталіца – горад Мінск, плюс у нас аўтарытарны рэжым. Дыскусіі былі, і яшчэ якія! Памятаю, як адна дзяўчына запыталася: “Чаму вы паказваеце ўсё толькі прыгожае? У вас там вёскі не ў вельмі добрым стане”. Я нават не знайшла, што і адказаць.

Зараз чакаю паперу, якая падцвердзіць праходжанне практыкі ў Польшчы. І ўжо прадчуваю практыку ў Беларусі, цікава будзе параўнаць.

Вандроўкі

З пачатку лістапада да сярэдзіны снежня кожныя два тыдні я выпраўлялася падарожнічаць. Менавіта ў гэтыя дні горад для мяне раскрываўся з іншага боку. Чатыры  гадзіны раніцы, шмат хто яшчэ вяртаецца з вечарыны, а у цябе заплечнік і невялікая стомленасць ад працоўнага тыдня і недахопу сну. Усе вандроўкі здорава падвышаюць твой скіл самаарганізацыі – адразу пралічваеш, колькі грошай патрэбна, што ўзяць з сабой. Памятаю, калі падарожнічала па Германіі, то ўлічыла вопыт маіх знаёмых і захапіла трохі ежы з сабою, вельмі дапамагло.

IMG_1528

Першая вандроўка – разам з ЕСН, Кракаў-Вялічка-Закапане-Асвенцым. Шчыра кажучы, гэта было ва ўсіх адносінах змаганнем. Кракаў адкрыўся для мяне з іншага боку, Вялічка наогул апынулася “космасам”, бо я памятаю ян зусім іншай.

Закапане… Не думала, што будзе так цяжка ўзыходзіць наверх. І вось тады пачынаеш разумець, што словы “групавая падтрымка” – не пустыя. Мы сапраўды падтрымлівалі адзін аднаго. Ідзеш, слухаеш, як пра штосьці сваё размаўляюць італьянцы, дзесьці глыбока ў мазгу адбіваецца думка: “У мяне мокрая наскрозь майка”; не здымаючы заплечніка, дастаеш бутэльку вады. Усе дзеянні, такія простыя ўнізе, становяццца неверагодна складанымі.

IMG_1415

Падчас падарожжаў добра спазнаеш сваю кампанію, бо розныя выклікі прымушаюць людзей шчыра на гэта рэагаваць. Падчас вандроўкі пазнаёмілася з выдатнымі дзяўчатамі з Францыі і Нямеччыны, а з дзяўчынай з Арменіі я дагэтуль падтрымліваю кантакт, бо ж вельмі цікавая асоба.

Потым быў Берлін, які пакінуў мяне ў вельмі дзіўным стане. Так, горад у Нямеччыне, сталіца… Але штосьці выбіваецца са звычайнага парадку. Гэтыя два дні змяшаліся ў цудоўны мікс з непальскай кухні, святочных кірмашоў, ціхага метро, пераменлівага надвор’я, цудоўных сяброў, мітынгаў… Я спадзяюся, што змагу вярнуцца ў Берлін, на гэты раз увесну.

IMG_1574

У Дрэздэне мы пабылі толькі суткі, але атрымалі сапраўдную асалоду ад гэтага дня! Гістарычны цэнтр, такі утульны і жывы. Кірмашы, якія дражняць цябе пахам вюрсту і глінтвейну. Цвінгер, вячэрні выгляд мосту праз Эльбу… І зноў жаданне вярнуцца.

Лірычнае адступленне

Святочная ліхаманка захапіла Познань. Горад упрыгожылі ўжо за месяц да святаў, кожная крама заклікае да сябе зніжкамі, а па выходных у гандлёвых цэнтрах цяжка разысціся – шмат людзей набывае калядныя падарункі.

IMG_1592

На калядныя вакацыі вырашыла вярнуцца дадому. Гэтыя тры месяцы сталі для мяне сапраўдным выпрабаваннем. Я не думала, што так буду сумаваць па родных! Мая валізка гэта падцвердзіць – палову займаюць падарункі і розныя прысмакі.

Вынікі

Гэтыя тры месяцы далі мне нават болей, чым тры гады адукацыі ва ўніверы. Сапраўды: выйсці са сваёй зоны камфорту цяжка і страшна, але потым атрымліваеш неверагодную асалоду.

Жадаю усім чытачам знайсці свой шлях, сваю стыпендыю і ў наступным годзе змяніць свае жыцце!

Алена